Doujinshi KHR 182769 YUI

posted on 22 Jun 2009 23:00 by wickedtinkle

 

 

หวัดดีเจ้าค่า~~!!

 

 

ห่างหายเหมือนตายจากไปนาน -_-

 

 

ไม่มีอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ แค่ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆ

 

 

กำลังคิดอยู่ว่าจะกิจกรรมอะไรมาทำเพื่อเพิ่มความสะใจให้กับชีวิต

 

 

เรื่องเเปลโด เดี๋ยวนี้ก็รู้สึกว่ามันอยู่ในช่วง"เฉื่อยๆ"

 

 

"เฉื่อยๆ" กับ "อิ่มตัว" มันต่างกันนะเจ้าคะ

 

 

อิ่มตัวคือไม่เอาแล้ว แต่เฉื่อยๆ คือเริ่มน้อยลง

 

 

ไม่ได้เบื่อหรอกเจ้าค่ะ  รับรองว่ามีโดมาให้อ่านอีกเป็นเเน่

 

 

ที่หายไปนานมาก ส่วนนึงเนื่องมาจากว่าเฮากำลังตามหาโดเล่มหนึ่ง

 

 

ลายเส้นเหมือน CAOS (ใช่รึเปล่า?)ชื่อเรื่องรู้สึกว่าจะเป็น YOU WISH

 

16

 

กดโหลดเรียบร้อย เเต่มันเจือกไม่ให้โหลด ประมาณว่า

 

 

ห้ามโหลดเกิน50 MB -_-

 

 

ใครมี หรือรู้แหล่ง โปรดบอกด้วยเจ้าค่ะ

 

 

เพราะพอไม่ได้ จึงเกิดอาการโมโห ไม่เป็นอันแปลโด

 

 

ประมาณว่าต้องได้โดเรื่องนี้มาก่อน ชีวิตถึงจะเดินต่อไปข้างหน้าได้

 

 

คืออยากจะเห็นเนื้อหาโครงเรื่องภายในว่าเจ๋งเเค่ไหน

 

 

จะได้ไปสั่งซื้อมาเป็นเล่ม

 

 

เพราะคิดไว้เเล้วว่าจะกว้านซื้อโดของ CAOS มาให้หมดในทีเดียว

 

 

พอไม่ได้เห็นโดเรื่องนี้เเล้ว....

 

 

วันๆ เลยนั่งบ้าไม่ทำอะไร อยู่นิ่งๆ... อาบน้ำ... กิน... นอน... นั่ง...

 

 

แค่นั้นจริงๆ (หล่อนเสียจริตขั้นโคม่าเเล้ว!!)

 

 

จนรู้สึกว่ามันเกินไปแล้ว

 

 

"แกรู้มัยว่าแกแปลโดได้วันละเรื่องเชียวนะ

 

 

ขาดไปอาทิตย์สองอาทิตย์นี่หายไปหลายเลยนะ"

 

 

พอคิดได้ดังนั้น... เลยออกไปเดินเล่นเเก้เซ็ง

 

 

เดินๆไปสักพักก็คิดถึงเม้าส์ปากกา... ที่คิดไว้หลายทีเเล้วว่าจะซื้อมาแต่งภาพโด

 

 

ก็นั่งรถไปพันทิพย์ นัดเพื่อน(ที่เป็นเกย์)ไปด้วย... พอเจอกันเพื่อนถาม

 

 

"เม้าส์ปากกามันคืออะไรวะ? แล้วรูปร่างมันเป็นไง?"

 

 

เฮาตอบไปว่า "ไม่รู้ว่ะ ชื่อเม้าส์ปากกา คงจะเป็นเหมือนปากกานั่นล่ะ"

 

 

นั่นคือความจริงจากสมอง...

 

 

"นี่มึงจะซื้อของที่มึงยังไม่รู้ว่ารูปร่างมันเป็นไงเนี่ยนะ มึงบ้าเเล้วไอ้ติ๊ง จบเห่เเล้ว!"

 

 

"ก็กุเบื่ออ่ะ เม้าส์ปากกาอาจช่วยสร้างความสะใจให้กับชีวิตบ้าง -o-"

 

 

"สะใจเจี้ยมึงจิ่... ชีวิตมึงมีเเต่คำว่าสะใจเหรอวะ? แม่ง!เรียกกุมาแบบไร้จุดหมาย..."

 

 

เถียงกันไปพอเป็นพิธี สุดท้ายก็ลากมันมาซื้อเม้าส์ปากกา ใน iStudio

 

 

รูปร่างน่าสนใจ... ลองไปลองมา... มือยังไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่เจ้าค่ะ

 

 

เลยตัดสินใจซื้อแบบถูกมาก่อน เผื่อเบื่อๆขึ้นมาจะได้ไม่รู้สึกว่าตัวเองโง่เกินไป

 

 

(ความจริงคือ หล่อนโง่ตั้งแต่คิดจะซื้อทั้งๆที่ไม่รู้จักเม้าส์ปากกาเเล้วล่ะ -_-)

 

 

รุ่นที่ซื้อมาคือ BAMBOO FUN MEDIUM สีดำ

 

 

ลองกลับมาใช้ดู เอามาปรับภาพโด

 

 

โอ้~~!!!.... พระเจ้าจอร์จมันยอดมาก!!!!

 

 

ใช้จัดการจุดอ่อนอันมากมายของโดจินได้สะดวกมาก

 

 

"ต่อไปนี้แกจะเป็นของเล่นใหม่ของข้า เจ้า BAMBOO"

 

..........................

 

 

มีความสุขสุดสะใจได้ไม่นาน.... ความทุกข์เริ่มมาเยือนแล้วเจ้าค่ะ

 

 

ได้รับโทรศัพท์จากแฟนเก่าที่เลิกกับไปเป็นปีเป็นชาติซึ่งทุกวันนี้ก็ยังคิดถึงอยู่

 

 

"ทำไรอยู่... กินข้าวยัง... บายดีมั้ย... อยู่กับใคร(มีคนใหม่ยัง)..."

 

 

มาเเล้ว คำถามยอดฮิต... ชวนให้เจ็บใจ

 

 

อีแบบนี้เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการขอคืนดี

 

 

เฮาก็พยายามแข็งใจ พูดแบบห้วนๆ ไปๆมาๆ ฝ่ายตรงข้ามน้ำตาตกซะงั้น...

 

 

เซ็งจริงๆ ตอนมีความสุขน่ะไม่เคยเห็นเราอยู่ในสายตา

 

 

พอความทุกข์ถาโถมก็กลับมาเเล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เนียนจริงๆ

 

 

คบมา 8 ปี กับการมีความสุขพร้อมกับความทุกข์

 

 

เลิกไป 2 ปี กับการต้องจมอยู่กับความเจ็บปวด พยายามลืมเธอไป

 

 

จริงดังเนื้อเพลงที่ว่า"เจ็บบ่อยๆค่อยๆชิน"

 

 

เลยพูดไปว่า "เอาเลย จะมาก็มา อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปเลย ตามใจเธอเลย"

 

 

ฝ่ายตรงข้ามก็ดีใจ หยุดร้องไห้ เหมือนไม่รู้ว่ามีอีกคนกำลังจะร้องไห้...

 

 

ทำไมวะ.... ทำไมชีวิตตูถึงต้องเจอกับผู้หญิงเเบบนี้อยู่เรื่อยเลย...

 

 

กี่คนๆ ก็แบบเนี้ย..

 

 

น่ารัก อ่อนโยน ไร้เดียงสา น่าทะนุถนอม เหมือนยัยทูน่าไม่มีผิด!!!

 

 

ต่อไปนี้ความสนุกสะใจก็จะน้อยลง... เวลาที่จะได้เล่นกับโดก็น้อยลง

 

 

เพราะเฮาต้องเทชีวิตอีกครึ่ง

 

 

ไปให้ผู้หญิงที่ชอบทำร้ายกันด้วยความไร้เดียงสาของเธอเหรอเนี่ย?

 

 

ทำร้ายกันแล้วค่อยมาใช้น้ำตาขอโทษทีหลัง ขี้โกงชะมัด...

 

 

...................

 

 

เอาล่ะ....

 

 

โดวันนี้น่ะ ไม่ใช่เดอะไพเรทที่บอกไปคราวที่แล้วหรอกเจ้าค่ะ T_T

 

 

เพราะไพเรทน่ะ ภาพมันเน่ามาก ต้องใช้เวลาปรับแต่งอีกนาน...

 

 

เลยไปขุดเอาโดของ CAOS (เจ้าของความเครียด) มาปั่น

 

 

ชื่อเรื่อง YUI

 

 

เรื่องนี้ค่อนข้างน่าปวดหัวเจ้าค่ะ

 

 

เนื้อเรื่องน่าสนใจ เพราะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า...

 

 

แต่การจะถอดความออกมามันยากมาก

 

 

ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่มีเสน่ห์มาก

 

 

ใช้คำพูดสองสามคำก็บ่งบอกความหมายเเละความรู้สึกได้เป็นร้อยๆคำ

 

 

การจะถอดความสองสามคำของมันออกมาเป็นไทยเนี่ย

 

 

ช่างยากเเสนยาก รับรองถ้าแปลสองสามคำนั่นมาเป็นไทยแบบเป๊ะๆ

 

 

อ่านไม่รู้เรื่องเเน่เจ้าค่ะ อยากรู้เรื่องต้องไปอ่านฉบับอังกิดเอาเลย

 

 

เนื้อเรื่องก็วกวน อ่านๆไปแทบไม่รู้เลยว่าประโยคนี้ใครพูด

 

 

เลยต้องมีฉากคั่นไว้บอกว่าเป็นตอนของใครน่ะเจ้าค่ะ

 

 

โดเรื่องนี้ เฮาจำเป็นต้องใช้อารมณ์อย่างมาก

 

 

และเพื่อให้คนอ่านเข้าใจมากขึ้นจึงต้องยัดประโยคนอกเหนือต้นฉบับใส่ลงไป

 

 

เพราะคำว่า "เวลา" กับ "ความจริง" ในนิยามของทั้งสามคนนั้น

 

 

มันต่างกัน จึงต้องมีอธิบายเพิ่ม ถ้าใครอ่านเเล้วยังงงๆ อยู่

 

 

เดี๋ยวเฮาจะชี้แจงเพิ่มเติมหลังจบโดแล้วนะเจ้าคะ -_-

 

 

บางคนอาจไม่ชอบที่แปลยาวเกินฉบับจริง

 

 

ถ้าคุณอยากจะอ่านแบบภาษาอังกิดก็ไม่ว่ากันเจ้าค่ะ(แต่เฮาไม่ได้ลงให้นะ)

 

 

ถึงจะแปลเกินคำจริง แต่เนื้อความจริงไม่ได้เปลี่ยนแปลงหรอกนะเจ้าคะ

 

 

ใครมีอะไรสงสัยก็เม้นถามได้เลยเจ้าค่ะ -_-

 

 

โดเรื่องนี้เล่นเอาปวดหัวมาก แก้ไขเเล้วหลายที

 

 

ส่วนภาพนั้น เฮาแก้ไขแล้วบางส่วน แต่เกลนยังเเตกอยู่

 

 

คือมีขลุยๆดำๆเกาะตามเส้นน่ะเจ้าค่ะ T_T

 

 

ถ้าใครอยากจะเก็บโดนี้ไว้เเบบฉบับที่แก้ไขเต็มร้อยเเล้ว

 

 

รอพรุ่งนี้ละกันนะเจ้าคะ -_- จะแก้ไขให้เจ้าค่ะ (เพราะเฮาก็ไม่ชอบเกลนภาพเเตกๆ)

 

 

เอามาลงในวันนี้สำหรับคนที่อยากอ่านแต่ไม่อยากเก็บเลยปรับปรุงเพียงเล็กน้อยเจ้าค่ะ

 

 

พล่ามมานาน...

 

เอาล่ะ....

 

 

ไปเริ่มกันเลยเจ้าค่า~~! ^O^

 

หน้า1

 

" mce_src="-" alt="" border="" hspace="" vspace="" width="" height="" align="">

 

 

หน้า2

 

" mce_src="27group 4" alt="" border="" hspace="" vspace="" width="" height="" align="">

 

 

หน้า 3

 

" mce_src="